Οι ήρωες της Κρουζέιρο

Ο οπαδός-ήρωας, κατά το «Αλφαβητάριο του οπαδού της Κρουζέιρο», είναι εκείνος που μένει στα φτωχά προάστια του Μπέλο Οριζόντε, και ζει με ένα βασικό μισθό (225 ευρώ), αυτό όταν έχει δουλειά. Εχει τόσα παιδιά όσους τίτλους η Κρουζέιρο κι ακόμα και στις βροχερές Τετάρτες παίρνει δύο λεωφορεία για να δει ένα παιχνίδι κόντρα σε μια άσημη ομάδα για τον πρώτο γύρο του Κυπέλλου. Είναι εκείνος που όταν χάνει η ομάδα, παίρνει τον μακρύ δρόμο του γυρισμού για να ξυπνήσει στις πέντε το πρωΐ της επόμενης και να παλέψει για την επιβίωση.


Την περασμένη Κυριακή η Κρουζέιρο υποδεχόταν την Κορίνθιανς σε ένα από τα πιο σημαντικά ματς της χρονιάς. Είπα λοιπόν να ζήσω και γω μια μέρα «ηρωϊκή». Ως γνωστό το γήπεδο της πόλης το «Μινεϊράο» είναι σε ανακαίνιση για το επόμενο Μουντιάλ και οι αγώνες γίνονται στην «Αρένα ντο Ζακαρέ» στην γειτονική πόλη Σέτε Λαγκόας, 70 χιλιόμετρα από το Μπέλο Οριζόντε.

Είχα πάρει από την Πέμπτη το εισιτήριο, γενική είσοδος 5 ευρώ, και προσευχόμουν να μην βρέξει, όπως όλες τις προηγούμενες μέρες. Ο καιρός μου έκανε την χάρη και η Κυριακή ξημέρωσε με λιακάδα. Εφυγα από το σπίτι στις 1 το μεσημέρι, και μετά από 45 λεπτά περίμενε στην στάση, παίρνω το 2101 με προορισμό το κέντρο όπου βρίσκεται ο σταθμός των υπεραστικών λεωφορείων. Φτάνοντας στην πλατεία Ραούλ Σοάρες γύρω στις δύο και μισή συναντώ αρκετούς οδηγούς «παράνομων» λεωφορείων να προσφέρουν το ταξίδι μέχρι την Σέτε Λαγκόας στην μισή τιμή. Πληρώνω τα 7 ευρώ και περιμένω άλλη μισή ώρα για να βρεθούν άλλοι τέσσερις επιβάτες που θα συμπληρώσουν το βαν. Ο οδηγός, όπως οι περισσότεροι βραζιλιάνοι, είναι πεποισμένος πως έχει κάτι από τον Αΐρτον Σένα και βγαίνοντας στην εθνική αρχίζει πραγματικό ράλι. Σε κάθε προσπέραση, ψυθυρίζει την προσευχή του και πιάνει το φυλαχτό που κρέμεται από τον καθρέφτη.

Φτάνουμε, ζωντανοί, στο γήπεδο δέκα λεπτά πριν αρχίσει το ματς. Μπαίνω στην ουρά και πιάνω θέση στην κερκίδα με την έναρξη του αγώνα. Είναι τέσσερις η ώρα και ο ήλιος, καυτός, εναλλάσσεται με σύννεφα.Το ματς αρχίζει. Η «Μάφια Αζούλ» δίνει το σύνθημα και το γήπεδο είναι ένα καζάνι που βράζει. Η Κρουζέιρο πιέζει με σύστημα ινδιάνικο, όλοι επίθεση, αλλά δεν φτάνει στο γκολ. Στο δεύτερο ημίχρονο η υπομονή του κόσμου τελειώνει και αρχίζουν οι γκρίνιες. Σαν να μην έφτανε αυτό έρχεται και το γκολ της Κορίνθιανς. Τότε μόνο ακούμε για λίγο τους χίλιους «Γκαβιόες ντα Φιέλ» που έκαναν το ταξίδι από το Σάο Πάουλο. Δέκα λεπτά ο διαιτητής, που έχει ακούσει τα χειρότερα από το πρώτο σφύριγμα, βλέπει πέναλτι. Ο κόσμος πανηγυρίζει. Ο Μοντίγιο παίρνει φόρα αλλά την στέλνει πάνω από το τέρμα, στο κάγκελο που είναι μπροστά μας. Παγωμάρα. Λίγο μετά ο διαιτητής σφυρίζει για τελευταία φορά.

Η διαδρομή της επιστροφής μοιάζει τώρα ακόμα μεγαλύτερη. Φτάνουμε στο Μπέλο Οριζόντε γύρω στις 7μισι. Εχει νυχτώσει και το κέντρο μοιάζει με σκηνή από ταινία ζόμπι. Αστεγοι και παράξενα βλέμματα. Παίρνω το λεωφορείο και γυρίζω σπίτι. Η ώρα είναι πια 9. Η πόλη είναι βουβή μιας και η άλλη της ομάδα, η Ατλέτικο Μινέιρο επίσης έχασε στο Ρίο από την Βάσκο και παραμένει στην ζώνη του υποβιβασμού.

Για τους περισσότερους η Κρουζέιρο είναι κάτι παραπάνω από ομάδα. Είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Σκέφτονται ακόμα το χαμένο πέναλτι κάνουν τους υπολογισμούς για το πως θα σωθεί η ομάδα και η ήττα της Ατλέτικο είναι η παρηγοριά. Τα 20 ευρώ, μίνιμουμ, που χρειάζεται για να πας στο γήπεδο σημαίνουν το ένα δέκατο του μισθού για πάρα πολλούς και πονάνε ακόμα πιο πολύ στις ήττες. Την ερχόμενη Κυριακή η Κρουζέιρο παίζει ένα από τα πιο σημαντικά ματς της ιστορίας της. Είναι από τις λίγες ομάδες που δεν έχει πέσει ποτέ στην Σέριε Β’ και αυτό είναι μια από τις μεγάλες διαφορές με την μισητή Ατλέτικο Μινέιρο. Η νίκη κόντρα στην Ατλέτικο Γκοϊανιένσε είναι μονόδρομος. Για να τα καταφέρει όμως θα χρειάστει ήρωες όχι μόνο στην εξέδρα αλλά και στον αγωνιστικό χώρο.