Ο μέσος βραζιλιάνος τεχνικός είναι σίγουρα κάτω από το επίπεδο των συναδέλφων του στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και ελάχιστες είναι οι φορές που διασχίζουν τον Ατλαντικό για να εργαστούν σε ευρωπαϊκό σύλλογο. Συνήθης προορισμός η Ιαπωνία ή ο αναπτυσσόμενος ποδοσφαιρικά και πάντα συμφέρων οικονομικά, αραβικός κόσμος. Η αλήθεια είναι πως οι βραζιλιάνοι τεχνικοί δεν βελτιώνονται. Δεν μαθαίνουν ξένες γλώσσες, ούτε καν αγγλικά, δεν βγαίνουν από την χώρα για να παρακολουθήσουν κάποιο σεμινάριο ή προετοιμασία ευρωπαϊκής ομάδας και γενικά μοιάζουν να μην παρακολουθούν την εξέλιξη του ποδοσφαίρου. Ο εμφανής στόχος είναι να πιάσουν θέση στο πάνω ράφι των τεχνικών της χώρας, με τις ανάλογες απολαβές και να παραμείνουν εκεί μεταπηδώντας από τη μια ομάδα στην άλλη.
Ποιο είναι το νόημα όμως του να περνά ο ίδιος προπονητής άπειρες φορές από τον πάγκο της ίδιας ομάδας σε μικρό μάλιστα χρονικό διάστημα; Τελευταίο παράδειγμα ο έμπειρος Αντόνιο Λόπες που επέστρεψε για πέμπτη φορά στην πάγκο της Ατλέτικο Παραναένσε. Και εδώ μπαίνει θέμα διοίκησης.
Αν όντως είναι τόσο σημαντικός για την ομάδα και επιμένει να τον φέρνει πίσω. γιατί δεν τον κρατούσε σταθερά όλο αυτο το διάστημα; Οι διοικούντες μοιάζουν και φέρονται σαν οπαδοί με κουστούμια. Ολοι έχουν γνώμη αλλά λίγοι καταλαβαίνουν το άθλημα και ακόμα λιγότεροι έχουν τις γνώσεις για να κρίνουν την δουλειά ενός τεχνικού. Ο Τίτε, στην δεύτερη θητεία του στον πάγκο της Κορίνθιανς.Σις πρώτες δέκα αγωνιστικές ήταν «προπονηταράς» αλλά στην συνέχεια έγινε ξαφνικά «άσχετος». Οι διοικούντες αμφισβητούν ανοιχτά τους τεχνικούς και από εκεί η γκρίνια έχει πάει στην εξέδρα. Αποτέλεσμα η απόλυση στα επόμενα άσχημα αποτελέσματα και η πρόσληψη του επόμενου σε έναν φαύλο κύκλο.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου